วันเสาร์ที่ 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2556

คดีเขาพระวิหาร

   เขาพระวิหาร อาจหมายถึง

กำเนิดเขาพระวิหารหรือนภาลัย
_________________________________

   ขะแมร์กัมพูชา ก่อสร้างปราสาทบนเขาพระวิหารติดต่อกันมายาวหลายรัชสมัย กว่า 300 ปี  ในรัชกาลของพระเจ้าสุริยวรมันที่ 1ตามศักราชที่ปรากฏในจารึกกรอบประตูมหามนเทียนชั้นที่ 5 ตกราว พ.ศ.1581พระเจ้าสุ-ริยวรมันที่ 1 เขียนพระนามไว้ในศิลาจารึกว่า สูรยวรรมเทวะ อาจจะใกล้กับที่เขียนตามสำเนียงไทยว่า สุริยพรหมเทพ กษัตริย์พระองค์นี้มีตำนานอ้างว่าเป็นราชนัดดาของพระยาชีวกแห่งนครศรีธรรมราช  ซึ่งยกกองทัพมาตีได้กรุงละโว้(ลพบุรี) เมื่อพ.ศ.1446 อาจจะได้สืบสันตติวงศ์ครองกรุงละโว้หรือเป็นรัชทายาท แล้วไปอภิเษกสมรสกับพระนางศรีวีรลักษมีมหาเทวี และได้ครองประเทศกัมพูชาเมื่อราว พ.ศ.1545 ตามจารึกกรอบประตูมหามนเทียนชั้นที่ 5 ว่าพระองค์สืบราชสกุลมาแต่พระเจ้าศรีนทรวรรมเทวะ (หรือศรีนทรพรหมเทพ พ.ศ.969-993) ส่วนพระนางศรีวีรลักษมีมหาเทวีนั้น  นัยว่าสืบราชสกุลมาแ ต่อพระเจ้าชัยวรมันที่ 2 (พ.ศ.1323-1397) เป็นเชื้อสายราชวงศ์
ไศเลนทรแห่งราชอาณาจักรศรีวิชัย  ซึ่งปกครองดินแดนแถบแหลมมลายูและประเทศชวา ตั้งแต่พุทธศตวรรษที่ 12-18  
     พระเจ้าสุริยวรมันกับพระอัครมเหสีทรงสร้างปูชนียสถาน เขาพระวิหารเพราะเหตุไร
 ข้อนี้มีเค้าอยู่ในศิลาจารืกอักษรและภาษาสันสกฤต  ซึ่งประดิษฐานอยู่ในคูหาปรางค์ขาพระวิหารและที่ปราสาทหินตาแก้วเมืองเสียมราบว่า มีแม่เมืองผู้หนึ่งชื่อนางพิณสวัณครามวดี ปกครองบ้านเมืองแถบเขาพระวิหารมีโอรส 3 องค์ ธิดา 4 องค์ โอรสองค์หนึ่งชื่อวิษณุพล หรือลักษมีนทร์  ธิดาองค์หนึ่งชื่อปราน พระเจ้าชัยวรมันที่ 2 ได้ธิดาชี่อปราณเป็นอัครมเหสี เฉลิมพระนามใหม่ว่าพระนางกัมโพชลักษมี ส่วนวิษณุพลหรือลักษมีนทร์ ได้เคยทำยุทธสงครามกับพระเจ้าชัยวรมันที่ 2 ตั้งแต่กษัตริย์ “ยโสวรมันที่ 1” ถึง “สุริยวรมันที่ 1” เรื่อยมาจน “ชัยวรมันที่ 5-6”จนกระทั่งท้ายสุด “สุริยวรมันที่ 2”และ“ชัยวรมันที่ 7”จากปลายคริสต์ศตวรรษที่ 9 จนถึงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 12 (หรือจากพุทธศตวรรษที่ 15 ถึง 18 หรือก่อนสมัยสุโขทัย 300 ปีนั่นเอง) 



คดีพิพาทเขาพระวิหาร พ.ศ. 2505

คดีปราสาทพระวิหาร เป็นความขัดแย้งระหว่างราชอาณาจักรกัมพูชากับราชอาณาจักรไทยซึ่งเริ่มขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2501 จากปัญหาการอ้างสิทธิเหนือบริเวณปราสาทพระวิหาร ซึ่งตั้งอยู่ที่ชายแดนไทยด้านอำเภอกันทรลักษ์ จังหวัดศรีสะเกษ และชายแดนกัมพูชาด้านจังหวัดพระวิหารเกิดจากการที่ทั้งไทยและกัมพูชา ถือแผนที่ปักปันเขตแดนตามแนวสันปันน้ำของเทือกเขาพนมดงรักคนละฉบับ ทำให้เกิดปัญหาพื้นที่ทับซ้อนของทั้งสองฝ่ายในบริเวณที่เป็นที่ตั้งของตัวปราสาท โดยทั้งฝ่ายกัมพูชาและฝ่ายไทยได้ยินยอมให้มีการพิจารณาปัญหาดังกล่าวขึ้นที่ศาลยุติธรรมระหว่างประเทศ (ศาลโลก) ณ กรุงเฮก ประเทศเนเธอร์แลนด์ ในปี พ.ศ. 2502
คดีนี้ศาลโลกได้ตัดสินให้ตัวปราสาทพระวิหารตกเป็นของกัมพูชา เมื่อวันที่ 15 มิถุนายนพ.ศ. 2505 ด้วยคะแนนเสียง 9 ต่อ 3 ท่ามกลางความไม่พอใจของฝ่ายไทย ซึ่งเห็นว่าศาลโลกตัดสินคดีนี้อย่างไม่ยุติธรรม อย่างไรก็ตาม การตัดสินคดีครั้งนี้ไม่ได้แก้ปัญหาเรื่องอาณาเขตทับซ้อนระหว่างไทย-กัมพูชาในบริเวณดังกล่าวให้หมดไป และยังคงเป็นปัญหาเรื้อรังต่อมาจนถึงปัจจุบัน
พ.ศ.2556 (คำตัดสิ้นครั้งสุดท้าย)
     เมื่อวันที่ 17 เม.ย. 2556 เป็นวันที่ 2 ที่ศาลยุติธรรมระหว่างประเทศ (ศาลโลก) ให้คณะตัวแทนดำเนินคดีของไทยและกัมพูชาได้เข้าให้การโดยวาจาต่อศาลโลก ที่กรุงเฮก ประเทศเนเธอร์แลนด์ กรณีที่กัมพูชาได้ยื่นขอให้ศาลโลกตีความเรื่องอาณาบริเวณรอบปราสาทพระวิหาร โดยในวันนี้เป็นการให้การของฝ่ายไทยเป็นวันแรก ซึ่งมีขึ้นในเวลา 10.00-12.00 น. ตามเวลาท้องถิ่นของกรุงเฮก หรือเวลา 15.00 น. ตามเวลาประเทศไทย  โดยคณะตุลาการของศาลโลก 17 คน ได้ออกนั่งบัลลังก์เพื่อรับฟังการให้การทางวาจาของฝ่ายไทยในคดีดังกล่าว ซึ่งผลปรากฎว่าไทยเป็นผู้ชนะ มีเนื้อความสรุปปีะเด็น ดังนี้










ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น